ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ

ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Από το 2010 η συλλογή είναι ελεύθερη προς ανάγνωση στο μπλοκ που δημιούργησε η Κατερίνα Ν. Θεοφίλη με τον τίτλο ''ποίηση μέσα από την πέτρα''

Την επιμέλεια της πρώτης έκδοσης του βιβλίου του Διονύση Μαχαίρα, την δακτυλογράφηση και το κασέ ποιημάτων έκανε αφιλοκερδώς η Κατερίνα Ν. Θεοφίλη.

 Το βιβλίο εικονογράφησε αφιλοκερδώς ο Παναγιώτης Νικολόπουλος κι επίσης αφιλοκερδώς προλόγισε ο συγγραφέας δικηγόρος Δημήτρης Καραμβάλης. 

Κυκλοφόρησε 2007 απ' τις εκδόσεις ''Κώστα Κοροντζή'' επί πληρωμή!

''Η απόσταση μεταξύ ζωής και θανάτου

είναι τόση

όση και η απόσταση

μεταξύ του ενός ανθρώπου προς τον άλλο''.

Διονύσης Μαχαίρας

ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ · ΔΙΟΝΥΣΗ ΜΑΧΑΙΡΑ

Γράφει ο δοκιμιογράφος λογοτέχνης

Δημήτρης Ι. Καραμβάλης

Ο Διονύσης Μαχαίρας μπορεί να είναι ένας νέος ποιητής, αναμφισβήτητα όμως η ποίησή του έχει στοιχεία ποιότητας και είναι προϊόν γνήσιας βιωματικής συγκίνησης. Δημιουργεί αλλεπάλληλες ποιητικές εικόνες και μια διαλεκτική σχέση με τον αναγνώστη.

Βαθιά ερωτική η ποιητική του γραφίδα, απευθύνεται στο δεύτερο ενικό πρόσωπο στη γυναίκα, και μέσα από την ερωτική σχέση επικοινωνεί με τον Θεό «τραγουδώντας ανέμελα τα μπλουζ» της καρδιάς του κάτω απ' το φως των αισθήσεων, κονιορτοποιώντας το σκοτάδι και ξαναγυρίζοντάς μας στην αθωότητα μέσα από σχήματα ύψους και βάθους, φλόγες της φωτιάς, ανεκπλήρωτα παιδικά όνειρα και καταστάσεις, μνήμες και μνήματα, ξαναγυρίζοντάς μας σε κάποια χρόνια όπου:

«Κυριακή!

Ημέρα της αγάπης και του έρωτα!

Των παιδιών αναθυμίαμα!

Των μυρωμένων αναγκών μας!»

Ο Διονύσης Μαχαίρας γράφει με το χέρι στην καρδιά σπάζοντας την πέτρα των ψυχρών ανθρώπινων σχέσεων με τη φλόγα που τον καίει, ταξιδεύοντας με τους ανέμους αναζητώντας «το θεϊκό μας κομμάτι που τελικά είναι και το πιο ανθρώπινο» όπως τόσο συγκινητικά γράφει.

Ταξιδεύουμε κι εμείς με τους στίχους του, καταργώντας τα γήινα μέτρα, και σταθμά, «χορεύοντας στο σεληνόφως» σε ρυθμούς μαγικούς, αλώβητους μέσα από την ατομική του περίπτωση, φτάνοντας στο συλλογικό και τελικά στο ζητούμενο!

«Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη σας·

βοηθήστε να σωθεί ο έρωτας, η αγάπη, η αθωότητα!»

Όσο υπάρχουν ποιητές σαν τον Διονύση Μαχαίρα, η ελπίδα θ'ανθίζει στο προσκεφάλι του πόνου και το φως θα ξεπροβάλλει σαν «πλάγιος ήχος που φεγγοβολά στο χαμόγελο των ματιών» του πλησίον μας!

Δημήτρης Καραμβάλης

Διονύσης Μαχαίρας

Το λυκόφως των Θεών

ποίηση

Το λάκτισμα των αιωνίων και ουτοπικών αντιστάσεων

όπου χορεύοντας ανόητα σε τόπους

αναδεικνύουν τις βαθύτερες ανάγκες μας

σαν το θρυψάλιασμα των παγετώνων.

Συγκρούσεις αμφίδρομες

στέκονται ολόγυρά μας

περνώντας στο ταξίδι του θανάτου,

ζώντας στον ατελείωτο ήχο του σύμπαντος,

κι αναρωτιούνται:

«Μα πώς μπορεί να υπάρχει η αιωνιότητα,

όταν όλα ανάβουν και σβήνουν

σε χρόνους διάφορους και τοπικούς;»

Επιπλέοντας μέσα στην αγριεμένη θάλασσα

στης καταχνιάς το ημέρεμα του ουρανού

το κάστρο του Ολτ Καστλ Ρόουντ παράξενο και μόνο

θωρεί την απόκοσμη μοναξιά του.

Μαύρα πουλιά σκορπούν την παρουσία τους στο λυκόφως,

ενώ οι άνθρωποι ζουν στο όνειρο της ανυπαρξίας τους.

Το φως

που καλύπτει

τις αιματοβαμμένες σκιές της ψυχής μας

αναβλύζοντας από την άβυσσο

των απόρθητων φοβιών μας

καθώς οι στρατιές των ζωντανών νεκρών

περικλείουν την ανάσα των ανθρώπων

οι αχτίδες της ζωής
αποδιώχνουν

τις φοβισμένες και κουρασμένες ψυχές

χωρίς ανάπαυση ακόμα...

Μορφές που λικνίζονται στα αγέρωχα μάτια του θεού

θωρώντας την άψυχη μάζα των φοβικών μας αισθήσεων,

αναρωτιούνται αμήχανα:

«Πώς είναι δυνατόν να έχει συμβεί αυτό;»

Τρέχοντας στο πεδίο της ανυπαρξίας

και παίζοντας τον γνώριμο τον παλιό σκοπό

ηθελημένα τρελά κορίτσια

γυμνά τριγυρνούν σαν οπτασίες

στα μάτια των ιερέων της αρχαίας υποστατικής.

Η απόσταση μεταξύ ζωής και θανάτου

είναι τόση

όση και η απόσταση

μεταξύ του ενός ανθρώπου προς τον άλλο.

Η φλόγα της καρδιάς μου καίει τα σπαρτά του έρωτά σου,

καθώς οι θεοί σε προικίζουν με τα πιο όμορφα στολίδια τους.

Οι Θεοί του έρωτα και του πολέμου

μου έμαθαν να μάχομαι

για τα πάντα ολόγυρά μου,

για τη γυναίκα που αγαπώ

και κυρίως για την ψυχή μου!

Σκέψεις

που ακροβατούν

πάνω στην ηλιαχτίδα του έρωτα

περιμένοντας στωικά τη Δύση·

το εναγκάλισμα του φωτός και του σκότους.

Το λυκόφως των Θεών

γεννιέται μέσα από την ανάγκη

της προβολής των άστρων,

περπατώντας απαλά

στα μεταξένια μαξιλάρια

των αστρικών μας αισθήσεων....

Διανύουμε τις αποστάσεις του σύμπαντος

γνωρίζοντας κόσμους πραγματικούς

μέσα από την επιθυμία μας για ζωή.

Θέληση και δίψα λοιπόν για την ζωή!

Θέλουμε να ζήσουμε και θα ζήσουμε!

Οι φλόγες της φωτιάς

ακροβατούν

πάνω στις παγωμένες εκτάσεις των χαμένων ψυχών.

Σαν τον Προμηθέα ξανακλέβω τη φωτιά από τους θεούς

για να ζεστάνω και τη δική μας ψυχή.

Σπάστε τις πέτρες!

Λιώστε τους πάγους!

Επιτέλους οι αναπνοές αρχίζουν να γίνονται

βαθιές και ανακουφιστικές

σαν το βουητό της θάλασσας όταν ξεσπάει το κύμα

στις πέτρες της καρδιάς μας...

Ο άνεμος συνεπαίρνει τις αισθήσεις μας

και τις ταξιδεύει σε τόπους ανέγγιχτους από δυστυχία,

ζωντανεύει τις δομές της ανθρώπινης φύσης μας

βιώνοντας το θεϊκό μας κομμάτι

που τελικά είναι και το πιο ανθρώπινο...

Κι η βροχή πέφτει ασταμάτητα

προσπαθώντας να σβήσει τη φωτιά των πάγων

που βαραίνει τις ανθρώπινες ψυχές.

Μακρομαλλούσα· άγγελε της αγωνίας μου,

δώσ' μου το άγγιγμα

της ανθρώπινης υπόστασης,

κάνε τα φτερά μου να σε αγκαλιάσουν

και να δημιουργήσουν τη ζεστασιά της ανθρώπινης σχέσης.

Η κατάθεση της ψυχής είναι το φιλί της αιώνιας ζωής.

Σ' ευχαριστώ για τις πράξεις σου θωρώντας την ψυχή σου.

Η φλόγα των άστρων

αγγίζει τις παρειές της καρδιάς μου

κι εσύ

φεγγοβολάς

σαν το κορίτσι που παίζει στον ουρανό με τα διαμάντια.

Λάμψε όμορφη γυναίκα

μέσα από τις ανυπόταχτες ανάγκες της αγάπης!

Κυριακή!

Ημέρα της αγάπης και του έρωτα!

Των παιδιών αναθυμίαμα!

Των μυρωμένων αναγκών μας!

Το πιο όμορφο άγγιγμα στην ψυχή

κι εγώ λάμπω σαν τρελλός

που μπορώ να νιώσω την πανδαισία!

Έρωτα φώλιασε στην ψυχή μου

και πυρπόλησε την καρδιά μου!

Λογίκεψε τους φόβους μου

και λάγνισε την ψυχή μου!

Όμορφη γυναίκα που τόσο σε ποθώ

ξεπέζεψε από το άρμα της αμαρτίας σου

και χόρεψε πάνω στους τάφους της συστολής μας.

Πάνω στην αντάρα της μάχης

οι αξίες των ανθρώπων σωριάζονται σαν χάρτινα είδωλα·

απόμακροι και άτεκνοι από αγάπη

λογίζονται σαν τα μικρά παιδιά

που παίζουν το παιχνίδι της συγνώμης.

Ηλεκτρισμένες σκέψεις τριγυρίζουν το μυαλό μου

κι εσύ είσαι ακόμα εδώ.

Το έδαφος του έρωτα,

μούσκεψε από την αγωνία μου για σένα.

Η πρόσκλησή σου για έρωτα

αγγίζει τα σημεία μου.

Χόρεψε πάνω μου σε ρυθμούς μαγικούς·

μάγεψε τα όνειρά μου.

Κάνε με να νιώσω ποιος πραγματικά είμαι.

.... Ακόμα σ' αγαπώ.

Στις πύλες των πληγωμένων αισθήσεων

στέκεις σαν χρυσοκέντητη σταγόνα·

το άγγιγμα των μαλλιών σου

φαντάζει σαν την αύρα του ηλίου

κι η μορφή σου

ανοίγει διάπλατα

τις πύλες του παραδείσου!

Χορεύοντας στο σεληνόφως

προσεύχομαι στωικά

κι η ανυποψίαστη αίσθηση της πλάνης

αγωνιά για ένα σου άγγιγμα...

Τα μάτια σου,

φωτίζουν τις απόκρυφες πτυχές του εαυτού μου

` και το χαμόγελό σου

χαϊδεύει στοργικά

τη ματωμένη μου ψυχή....

Η φλόγα της φωτιάς

καλπάζει

πάνω στη ράχη του ανεκπλήρωτου έρωτά μας.

Φωνές από τα δάση

μας καλούν να σώσουμε την αφημένη αθωότητά μας

μέσα από τις φωτιές του έρωτα και της αγάπης.

Ο Βασιλιάς προστάζει κι η Βασίλισσα κυβερνά.

Το βασίλειο φλέγεται.

Οι άνθρωποι τρέχουν να σωθούν.

Μα το θεό, η σύγκρουση μεταξύ άνδρα και γυναίκας

είναι πραγματικά θεϊκή!

Λουλούδια του φεγγαριού

και μάγισσες της Σελήνης

ενωθείτε!

Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη σας·

βοηθήστε να σωθεί ο έρωτας, η αγάπη, η αθωότητα!

Η γη συνεχίζει να φλέγεται

κι ο ανεκπλήρωτος έρωτάς μας, ολοκληρώνεται....

Ο βράχος που πάνω του στεκόμασταν

και το κύμα που έλιωσε τις πέτρες στην καρδιά μας,

φάνταζαν σαν τα μάτια σου....

....όπου μέσα τους έβλεπα χώρες μακρινές·

λιβάδια και θάλασσες

να σκιρτήσουν στην καρδιά μου...

Είσαι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει!

Προσπαθώ να σε πλησιάσω

και πάντα βρίσκεσαι ένα βήμα μπροστά.

Σε παρακαλώ

δέξου την αγάπη μου!

Σε αγαπώ όπως ποτέ

δεν σε αγάπησα!

Άσε με να αγγίξω την καρδιά σου

και να φιλήσω την ψυχή σου!

Κι εσύ άγγιξε την ψυχή μου και φίλα την καρδιά μου!

Είσαι ότι πιο όμορφο υπάρχει

κι αν κάποιοι σου πουν ότι δεν σε αγάπησα

αυτό θα είναι ψέμα...

Η ζεστασιά σου κυλά στα βάθη των αιώνων

και αργοπορεί η ψυχή σου

να νιώσει το άγγιγμα του φωτός.

Ο πλάγιος ήχος

που φεγγοβολά στο χαμόγελο των ματιών σου

μου δίνει την μυστική αίσθηση του έρωτα.

Τα συναισθήματά σου, με κάνουν να αναρωτιέμαι

και να σκέπτομαι με την αντίληψη της ψυχής

κι η ευφυΐα που αποκτώ,

αγγίζει τα όρια της αγάπης μου για σένα.

Το φως, που από σένα ξεπροβάλλει

με κάνει να θωρώ τον εαυτό μου

σαν την προδομένη υπόσχεση

που δόθηκε από το θεό στους ανθρώπους.

Οι γλυκιές ανάγκες που μας περιβάλλουν

αγωνιούν για την εκπλήρωσή τους από εμάς

και εμείς αγωνιούμε

για το αν πραγματικά μπορούμε να τις νιώσουμε.

Γκρεμίστε τα πέτρινα τείχη

που μαστίζουν την ελευθερία

και τότε

η αγωνία για τα πάντα

θα δώσει τη θέση της

στον εναγκαλισμό των ανθρώπινων ψυχών.

Όταν πραγματικά ο Θεός το δει αυτό

τότε κι αυτός θα πιστέψει!

Σταματήστε να υποτιμάτε τη ζωή·

δώστε της την πραγματική της αξία,

νιώστε τη δίψα της για επαφή,

αφήστε την να μπει μέσα σας!

Σαν πλημμύρα μέσα της

ξεχυθείτε στα απόκρυφα όνειρα σας.!

Μη διστάσετε για το παραμικρό!

Θα καούν όλοι οι φόβοι μας στην πυρά του αλόγου

που καλπάζει στα δάση

των φοβικών μας αισθήσεων.

Οι πόρτες

των πληγωμένων αισθήσεων

όπου τα χείλη μας

αγγίζουν την καρδιά μας,

προδίδουν και χλευάζουν

την αθωότητά μας...

Ορμώμενοι

μέσα από περίεργα σχήματα

ύψους και βάθους...

Αγκάλιασε με, νιώσε-με όταν σου τραγουδώ

το πόσο πολύ πονώ για σένα.

Η αλήθεια και το ψέμα

χοροπηδά πάνω στα στρώματα των αισθήσεων.

Κι εγώ συνεχίζω

να σου τραγουδώ

της θλίψης την ενάντια θέληση

της χαράς την αγάπη που έρχεται....

Γκρίζος ουρανός

κι ένα δάκρυ με κυνηγά.

Δοσμένα πάθη κι υστερόβουλες αξίες!

Η διψασμένη οπτασία

ψάχνει για ζωή!

...Κι η υποθήκη των συναισθημάτων μας

είναι μετά από εμάς!

Η αγάπη είναι η ταπείνωση της ζωής και του θανάτου.

Είναι η εκδίκηση ενός αθώου

φορτωμένου

με τις ενοχές τους...

Την ύστατη στιγμή που υποκρινόσαστε

πριν από την ολοκλήρωση του χρόνου.

η παιδική μου αγάπη είναι κάτι το τόσο όμορφο

όσο το δόσιμο του ανθρώπου στη ζωή·

είναι η εκδίκηση ενός αθώου

φορτωμένου με τις ενοχές σας!

Τι κρύβεται πίσω από αυτά τα θλιμμένα μάτια

σ' έναν ουρανό γεμάτο θλίψη...

Συγκρούονται με τα πάντα ολόγυρά μου!

Ω μικρά θλιμμένα μάτια,

πού θα κοιτάξετε τώρα που τα πάντα έχουν χαθεί; !

Δεν υπάρχει χώρος για σας στο έδαφος της θλίψης...

Είναι τα γενέθλια μου.

Μα πώς μπορώ να μην σας κοιτώ;

Έχετε κάτι το τόσο αγνό και το τόσο άξιο!

Ένας πραγματικός θησαυρός!

Σχεδόν ένα άγγιγμα στην καρδιά...

Σκεπτόμενος ότι τα πάντα έχουν φύγει...

Σκεπτόμενος ότι τα πάντα έχουν χαθεί...

Ινδιάνικοι χοροί

σαλεύουν την ψυχή μου

ικετεύοντας για ένα σου άγγιγμα.

Μουρμουρίζεις λέξεις

που ηχούν σαν ατελείωτες ανάσες...

Σαν τον Οδυσσέα γυρνώ ολόγυρά σου

στον ατελείωτο ήχο των αναστεναγμών..

Οι Θεοί υποτάχτηκαν στη θέληση μας·

οι ουρανοί

ανθίζουν στα όνειρά μας

κι εσύ με κοιτάς απορημένη...

Αλήθεια, για το τι πραγματικά συμβαίνει!

Χορεύοντας στο φεγγαρόφως της καρδιάς σου

λυτρώνομαι

παίζοντας με τα απόκρυφα σημεία σου

κι εσύ αναρωτιέσαι αν κάνεις το σωστό...

Ο πυρετός της παλίρροιας

κι εσύ γονατιστή υποκλίνεσαι στο θεό του έρωτα.

Το κάλεσμα των θεών έρχεται μέσα σου

βγάζοντας τους χρησμούς της ατελείωτης μοναξιάς μας.

Το φως αγγίζει την αύρα του έρωτά μας

πλανόμενη σε ήχους και αισθήσεις

που ποτέ δεν θα κρύψουμε.

Πέταξε μακριά από τους ανυπόταχτους έρωτες μας

στην αγκαλιά του ουρανού,

χάιδεψε τα μαλλιά του θεού

και νιώσε τη λάμψη της σχέσης σου μαζί του.

Όλοι μας είμαστε ημίθεοι

στους πλασμένους μύθους

της ανεκπλήρωτης υπόστασης μας.

Στο αμόνι της ζωής μας

ανδρωνόμαστε

σαν τα μικρά παιδιά

που παίζουν στα χαρακώματα της μάχης...

πόλεμος μέχρις εσχάτων λοιπόν

μέχρι την τελική λύτρωση.

Δεν μπορούμε να στεκόμαστε

παγεροί ανάμεσα στη ζωή.

Η ζεστασιά της ψυχής μας

ανοίγει τα μάτια του μυαλού μας.

Οι πύλες του έρωτά μας

αγγίζουν τα ερωτικά μας χάδια

και η λάμψη του φωτός

αποκαλύπτει τις ενοχές μας.

Νιώσε τον άνθρωπο που αγαπώ.

Νιώσε τον πόνο του.

Μάθε να αγαπάς - μαζί σου μαθαίνω κι εγώ!

Χορεύοντας στους τάφους των γκρεμισμένων ονείρων

και πιστεύοντας ότι όλα έχουν χαθεί,

ξάφνου φωτίζονται οι σκιές

και λάμπει η ψυχή!

Κατρακυλώντας οι φόβοι μας

στο ατελείωτο κενό

κι εμείς συνεχίζουμε να χορεύουμε...

αυτή τη φορά κάτω απ' το φως του σύμπαντος.

Η καρδιά μας μεγαλώνει

κι αγγίζει τα πάντα ολόγυρά της!

Γεια σου γλυκό κορίτσι

που ξέρεις να τρυπώνεις μέσα στην καρδιά μου...

Χόρεψε κι εσύ μαζί μου στον ατελείωτο ήχο

της μελωδίας της αγάπης

πέταξε μακριά από τη θλίψη...

΄Ήρθε ο καιρός για τη ζωή!

Όρμησε κατά πάνω της κι άγγιξε την με ευλάβεια!

Κανείς στην πραγματικότητα δεν είναι μόνος του·

είμαστε όλοι μικρά αυτόνομα κομμάτια

που όλα μαζί

τραγουδούν την πιο απίστευτη μουσική του θεού.

Ο Θεός μαγεύτηκε απ' αυτόν τον ήχο

τόσο που έχασε τα λογικά του

κι αποφάσισε ότι δεν μπορεί να αντέξει τέτοια τελειότητα,

μα δεν κατάλαβε πως είμαστε απλά άνθρωποι

κι εξηγούμε τα πράγματα με το δικό μας τρόπο

με το λόγο του θεού στο βασίλειο των ανθρώπων.

Τρέχω στην πλευρά του κάτω δρόμου

και τραγουδώ ανέμελος τα μπλουζ·

η ψυχή μου σιγοκαίει για σένα!

Πες μου

το μυστικό του άδειου βράχου

που περιβάλλει την καρδιά σου·

πρέπει να το μάθω

για να τρυπώσω μέσα του κι εγώ!

Στον ατελείωτο ήχο των ανυποψίαστων αισθήσεων

η μορφή σου αντηχεί

σαν τον ξεπεσμό ενός ψεύτικου πολέμου

κι εσύ πιστεύεις ότι πρέπει νάχεις τα πάντα

γιατί στην ουσία

δεν έχεις τίποτα

μιας και δεν μπορείς να αγαπάς.

Περπατάς και γερνάς βήμα - βήμα

και το δάκρυ των ματιών σου στάζει σαν το ρετσίνι

μιας και η ψυχή σου έχει παγώσει...

Σαν ημίθεος προσπάθησα να σου δώσω τη ζωή

κι εσύ την αρνήθηκες

γιατί πίστευες πως σου αξίζουν τα πάντα

κι όχι αυτό που πραγματικά έχεις.

Κάνε την ψυχή σου να χαμογελά,

πέταξε μακριά σε τόπους αλλιώτικους

που θα τους βρεις μόνο μέσα από την αγάπη·

μάθε να αγαπάς!

Κραταιά αισθήματα παιδεύουν τις ψυχές μας

σε τόπους μαγικούς και χρόνους ανυπόστατους.

Νιώσε την αναγκαιότητα του έρωτα και της αγάπης,

τις σκέψεις και τις ρήξεις

μέχρι τον τελικό εναγκαλισμό των αγγέλων.

Λυτρώσου από τις περιχαρακωμένες σου σκέψεις,

νιώσε τις πραγματικές σου αισθήσεις.

Τρέξε ελεύθερη στους αγρούς

ερωτεύσου τα άνθη της ψυχής σου,

τα κύματα του ουρανού

και τη φωτιά της θάλασσας.

Η απεραντοσύνη της αγάπης

ξεπροβάλλει μπροστά μας μέσα στα πλοία των τρελών

όπου επάνω τους

θα εναποθέσουμε όλες μας τις αγωνίες

κι αυτοί θα τις μεταφέρουν σε τόπους

μακριά απ' τις ανθρώπινες ψυχές...

Αλήθεια· τι μεγάλη θυσία! Μη φοβάσαι πια!

Τα παιδιά είναι μια χαρά

αλλά κι αν ακόμα σε φοβίσουν

αυτό θα είναι

γιατί ξέχασες

να εναποθέσεις τις αγωνίες σου

στο πλοίο των τρελών!

Μορφές που λικνίζουν τα όνειρά μας....

Απατηλές σκέψεις

την θύμηση μαγεύουν

και η γυναίκα που ερωτευτήκαμε

μας έκλεψε τα στολίδια της καρδιάς μας

για να τα βάλει στη δική της.

Οι κλέφτες των ψυχών

αναπνέουν μέσα από τα λάφυρα τους

κι ορίζουν την ευχαρίστηση

σε τόπους ορισμένους

από έχθρα και κακία·

ας μπορέσουν κι αυτοί να λυτρωθούν

από την ίδια τους τη φύση.

Θεέ της αγάπης

δώσ' τους την ψυχή σου

μιας κι αυτοί δεν έχουν!

Η αξία της ζωής

είναι σαν τον ήχο που δεν χάνεται ποτέ·

βρίσκεται πάντα σε διαρκή κίνηση!

Βρες την θέση της αξίας μέσα σου

κι αναρωτήσου

αν όλα αυτά που κάνουμε αξίζουν πραγματικά.

Οι άγγελοι του ουρανού

σιγοψιθυρίζουν τον σκοπό της χαμένης αθωότητάς μας

για να μας θυμίζουν

ότι πάντα υπάρχει χρόνος για την επαναφορά.

Μην λιγοψυχήσετε από τον φόβο·

συρθείτε πάνω στο χορτάρι της ψυχής σας

κι ανεβείτε ένα ένα τα σκαλοπάτια

της ατελείωτης μοναξιάς σας

μέχρι να βρείτε τους πραγματικούς σας συντρόφους.